Einde van deze blog

Inmiddels gebruik ik mijn loopfiets 4 jaar, onder de gegeven omstandigheden, met veel plezier. Ik weet mijn weg ermee te vinden, heb mijn handicap geaccepteerd, durf hulp te vragen en te accepteren. Daarnaast heb ik door mijn manier van omgaan met m’n hulpmiddel anderen op een idee gebracht. Reizen met een loopfiets is nog niet gewoon, maar niet moeilijk. Met dank aan veel behulpzaam personeel in de reiswereld, en Geert die me in het begin tot grote steun was en die me nu in gedachten nog wel eens een schouderklopje geeft. We krijgen in ons leven allemaal wel iets op ons bord dat niet leuk is, belangrijk is: hoe ga je ermee om!

Lissabon juni 2021

In juni kon ik na 16 coronamaanden eindelijk weer naar mijn zoon in Lissabon. Ik reisde samen met mijn dochter; zij had haar broer óók gemist maar ze maakte deze reis ook voor mij omdat het de laatste keer, van Lissabon naar Amsterdam, frustrerend was verlopen. En eerlijk is eerlijk, al ben ik een stoere, sterke vrouw, ik vond het heel fijn dat ze erbij was. De heenreis verliep vrij gladjes, alhoewel ik me toch nog liet verrassen door een jonge Schiphol medewerkster die me verwees naar de mindervalidenbalie. Daar was men verbaasd en het dreigde even een van-het-kastje-naar-de- muur verhaal te worden maar dankzij de deskundige mindervaliden-baliemedewerkster kwam alles toch goed👍. Ik had er natuurlijk op moeten vertrouwen dat ik ervaringsdeskundige ben; maar ja… We hadden heerlijke dagen met elkaar: corona leek bijna niet te bestaan. Na een lang weekend betrokken we met een Uber weer naar het vliegveld. Het is handig dat je vertelt dat er een loopfiets mee moet en aangezien niet alle Portugese Uberchauffeurs Engels spreken, was het fijn dat mijn Portugese schoondochter dit regelde.. (Als je dat niet hebt lukt het ook heus wel maar het is soms fijn hulp te kunnen aanvaarden- niet mijn sterkste kant😊.) Op het vliegveld was de KLM-baliemedewerkster alleraardigst en behulpzaam! Ze verontschuldigde zich zelfs dat we moesten wachten maar dat kwam, zo zei ze, omdat ze een loopfiets nog niet kende. Begrijpelijk en geen probleem natuurlijk! Mijn dochter was op de achtergrond de motiverende kracht. Ik heb geen hulp nodig dankzij mijn loopfiets, maar er werd hulp aangeboden in de vorm van een meneer die me door de security loodste. Daar waar het de vorige keer zo moeizaam ging, ging alles nu van een leien dakje! (Ah, dus dát is de truc, je gewoon laten helpen!) Even later begreep ik wat daar de reden van was: er waren heel veel mindervaliden uit verschillende Europese landen- met en zonder rolstoel- die een sportevenement hadden gehad. Het vliegveld was daarop voorbereid: chapeau Lissabon! Ik ben blij dat de reis zo goed is verlopen: ik kan het wel weer alleen!♥️

Vliegveld Lissabon

Het bezoek aan m’n zoon en schoondochter zit er weer op en ik vlieg weer van Lissabon naar Amsterdam.

Lissabon airport is een ramp met een loopfiets. De heenreis ging prima, de loopfiets werd keurig afgeleverd aan de gate. Natuurlijk stond er ook nu weer een aardige mevrouw met een rolstoel te wachten maar ik gaf aan dat ik m’n loophulp gebruik en dat ik me wel zou redden. Toch wilde ze me graag naar de uitgang helpen en omdat ik nog niet goed bekend ben op dat vliegveld was het prima dat ze met mee liep naar de lift en uitgang.

Terug ging aanzienlijk ingewikkelder. Even dacht ik: jippie het lukt (eerdere ervaringen daar gaven te denken): ik werd verwacht bij het inchecken; was door de eerste hobbel van de security heen, maar kwam bij het scannen niet verder, men was niet genegen mijn loopfiets te laten passeren. Ik moest terug naar de KLM balie. Grr. Daar werd een rolstoel geregeld. En nee, ik had geen keus. Oke..maar toen moest de loopfiets over de oversized luggage band en dat was een probleem… twee mannen overlegden druk hoe dat nu toch moest (een fiets van nét een meter is toch niet zó groot voor oversized luggage??)

Ik liet ze eerst in de waan dat hij niet ingeklapt kon worden. De vorige keer ging dat namelijk ook zo maar nu bleek het hopeloos!

“Hij kan niet mee want hij past niet op de band hij moet gedemonteerd worden voor €20.-.” Bespottelijk idee! Oké ik geef toe hij kan ingeklapt. Ze kijken en kijken maar komen er niet uit. Ik sta op uit m’n rolstoel 😄 wonderbaarlijke genezing..en draai de grote zwarte bout los. Voilá. Maar zelfs nu krijgen ze hem niet op de band. Ik moet weer uit m’n rolstoel om te laten zien dat ze hem een kwartslag moeten draaien🤨. Wat zijn dit voor kneuzen?!

Inmiddels betwijfel ik of hij heel aankomt… Dit probleem zou zo eenvoudig zijn op te lossen wanneer de security niet zo moeilijk deed en me zou doorlaten. Waar kan ik klagen???!Ask for “livro de reclamações” they have to give it to you by law Or passageiros@anac.pt

Aangekomen in Amsterdam komt m’n in loopfiets niet. Iedereen is uit het vliegtuig en de crew gaat ook al.. Lichtelijk in paniek ( het is al half 10 ’s avonds, schiet ik de crew aan en vertel dat ik op m’n loophulp wacht. De piloot gaat er achteraan. Even later komt iemand van het grondpersoneel m’n loophulp brengen in twee delen losse delen, met tiraps aan elkaar. Hoe bedenk je het! De meneer van de bagage afhandeling heeft geen gereedschap bij zich…De piloot heeft gelukkig een plastic(!)mesje in zijn tas en krijgt de tiraps los.

Er zit een flinke beschadiging op m’n loophulp 😠 maar ik kan naar huis. Wat een klote gedoe! Het huilen staat me nader dan het lachen!

Naderhand contact leggen met vliegveld Lissabon is een hopeloze zaak. Ze reageren niet, of reageren dat ze later reageren, wat ze niet doen. Écht heel erg onbegrijpelijk.

Problemen en oplossingen bij het vliegen

Wanneer de loophulp geen label krijgt waar op staat: delivery at the gate, komt de loophulp op de lopende band terecht en dat is nou juist niet de bedoeling. Maar ook als je wel het juiste label hebt, maar men is niet genegen hierop te letten dan gaat het fout. In Lissabon kwam m’n loophulp op de achterste lopende 🙂 band. Niet echt handig als je niet goed ter been bent.

Een label is dus belangrijk maar ook in het vliegtuig bij de purser aangeven dat je de loophulp straks direct nodig hebt. Blijkbaar worden die zaken tijdens de vlucht al door de captain gecommuniceerd met het vliegveld. Soms moet je in het vliegtuig wachten, soms ga ik het vliegtuig al uit om in de gaten te houden of de loophulp wel bij de gate wordt afgeleverd. Daarom heb ik inmiddels een vaste gewoonte om, indien mogelijk een stoel bij het raam aan de rechterkant te boeken zodat ik het uitladen kan volgen.

Bij het uitstappen vraag ik nog na of mijn loophulp komt. Ik heb al een paar keer meegemaakt dat de piloot m’n loophulp uit handen van het vrachtperoneel trok. Dan was ik die man altijd bijzonder dankbaar.

Bij het wachten mag je overigens niet op het platfom (parkeerplaats voor vliegtuigen) staan..je mag er wel overheen lopen naar de shuttlebus, maar niet wachten, is me gezegd. Maar sommige dingen hoor je vanzelf, niet iets om echt rekening mee te houden.

Nog een ander probleem: sommige mensen van het vrachtperoneel zijn overijverig: zo maakte ik eens op Schiphol mee dan een man van de afhandeling eiste dat ik mijn banden leeg zou laten lopen… want als ze zouden knappen…Ter plekke heb ik zo vriendelijk, maar vasthoudend mogelijk geargumenteerd dat er geen gevaar is, ook al zou de band springen. Maar de man bleef weigeren. Ik werd boos en noemde hem een sukkel, wat mijn zaak natuurlijk geen goed deed en gedreigd werd m’n loophulp helemaal niet mee te nemen. Uiteindelijk had ik geen keus en moest ik nota bene zelf mijn banden leeg laten lopen want zij “mochten dat niet doen’ 😡. Ik heb maar een klein beetje lucht uit de banden laten lopen. De rest bleken ze later toch te hebben gedaan. Ik kan je zeggen dat ik toen een heel slechte reis heb gehad en er zijn heel wat tranen gevloeid. Ik miste mijn man toen wel heel erg!

Bij thuiskomst heb ik veel stampij gemaakt bij Flybe, de afhandelaar Aviapartner en Schiphol: Flybe zou het intern bespreken; voor de afhandelaar was ik geen partij en Schiphol gaf eigenlijk toe dat het niet de bedoeling was, maar nam geen verantwoordelijkheid en kon en wilde eigenlijk niets voor me doen…

Wat helpt is blijven doorgaan en doen wat je wilt, soms de dingen laten gebeuren, soms stampij maken. Het is maar net welke energie je er (op dat moment) in wilt steken. En bedanken en een vriendelijk gezicht als het goed is gegaan.

In de meeste gevallen is het geen onwil, maar onbekendheid.

Een half jaar later dreigde ditzelfde te gebeuren. Er werd gevraagd of ik een pompje bij me had want de banden moest en leeg. (Deze vraag kwam nota bene van hogerhand!) Ook nu heb ik zo vriendelijk doch beslist mogelijk gezegd dat het wel heel raar is de banden leeg te laten lopen. Dat doen ze bij een rolstoel toch ook niet?! Om nu standaard een fietspompje mee te nemen….Het is goed gekomen. Jammer dat dit soort dingen steeds weer gebeuren want het geeft stress.

Vliegen

De eerste keren dat we naar Engeland vlogen bleek iedereen nog onbekend met mijn loophulp. Na het boeken van een ticket moet je (bij alle maatschappijen waarmee ik heb gevlogen) aanvragen om de loophulp mee te mogen nemen. De goedkeuring komt er meestal binnen 2 dagen. We vlogen met Flybe (deze maatschappij bestaat inmiddels niet meer). We konden online inchecken en omdat we zelf ook nog niet goed wisten hoe alles in zijn werk ging liepen (omdat het toch een vorm van “lopen” is gebruik ik dat werkwoord) gewoon we door de security. Men deed daar niet moeilijk, wel verbaasd en verrast.

De loophulp werd gecheckt en we konden weer verder. Bij de gate kreeg de loophulp een label- het is heel belangrijk wélk label en dat hangt ook af van de deskundigheid van de dames achter de balie of je de juiste krijgt…

Het is goed om zelf te weten welk kleur label je moet hebben zodat je kunt bijsturen..in ieder geval moet er iets op staan als “delivery at the gate”

Maar wij wisten dus nog niet welk label de juiste was, met dat gevolg dat de loophulp bij aankomst op de bagagekar terecht kwam. Omdat het een klein vliegveld is, riep mijn man dat we de loophulp moesten hebben. Zonder problemen werd het snel geregeld.

Het is heel wisselend op welke manier je de loophulp terug krijgt en dat maakt het elke keer weer een uitdaging en de reis niet geheel ontspannen. Inmiddels kennen ze me op Humberside en Doncaster en ben ik meer dan tevreden, dat heb ik ze ook per mail laten weten. Klagen mag als het niet goed gaat; je waardering uitspreken is ook belangrijk en geeft je credits voor een volgende keer of een volgende passagier.

Londen met een loophulp

Al is Londen een flitsende stad, ook daar kom je geen loopfietsen (hulp!) tegen en word je door de buschauffeur argwanend bekeken. Ook daar komt de gehandicaptensticker van pas, want het geeft weer aan dat het om een hulpmiddel gaat.

Even dreigde een buschauffeur me niet mee te willen nemen. Toen ik dan merkte liep ik stoīcijns door ( ik niet begrijpen 😁) en liet de buschauffeur het erbij. Achteraf komt dan wel de frustratie naar boven.. Aangezien ik sommige uitstapjes met anderen doe, nemen zij het vaak op zich om de betreffende baliemedewerker/buschauffeur te informeren en een soort van toestemming te vragen. Het geeft deze mensen het gevoel dat ze mogen meebeslissen, maar dat is natuurlijk niet zo want ik heb het recht om m’n loophulp mee te nemen.

Als je geluk hebt tref je een lege bus..

De bussen in Londen zijn vaak vol, echt prettig is het niet met een loophulp. Ook de metro in Londen is niet echt geschikt voor gehandicapten, in de oude metrostations zijn vaak geen liften.🙁 Wanneer je met iemand reist is het niet zo’n n probleem, maar alleen..je kunt natuurlijk iemand vragen je loophulp boven/beneden te zetten. In ieder geval: bekijk van te voren wat de mogelijkheden zijn. Een Uber is, zeker in Londen, een goed alternatief! Let dat wel op of er genoeg plek is voor je loophulp!

Ik ben een keer alleen, met de trein van Doncaster naar Londen gegaan. Ook daar word je niet echt vrolijk van: deze trein had een vervelend hoog trapje en er was weinig plek voor m’n fiets.

Daarentegen ben ik met m’n man met de trein van Gatwick naar Londen gereisd en dat is wel weer prima te doen, al lijkt dat op deze foto niet zo…

Trein Gatwick-Londen

Ook hebben we onze camper een keer op de parkeerplaats van het station van Ebbsfleet gezet en zijn we voor een weekend met de trein naar onze zoon Londen gegaan.Dat was een nieuw station en een nieuwe trein en dat ging dan ook weer prima. Kortom, het lukt allemaal wel, maar de ene keer wel met meer moeite dan de andere keer. Zeker wanneer je alleen reist- maar laat je er niet door weerhouden want een loophulp maakt het leven veel beter!

Geen treinen; wel bussen

Soms worden er op mijn traject naar Schiphol bussen ingezet, dat is het afgelopen jaar een paar keer voorgekomen. Die bussen zijn eigenlijk voor groepsvervoer, dus als je de paar treden niet kunt nemen, heb je een probleem. Gelukkig kan ik dat wel. De chauffeurs zijn heel behulpzaam om mijn loophulp even onderin de bus te leggen en er later weer uit te halen. Een vriendelijk vraag en een vriendelijk gezicht helpt natuurlijk wel!

Reizen met het openbaar vervoer

Regelmatig maak ik gebruik van het ov om naar mijn kinderen in het buitenland te reizen. Ik heb dan een rugzak bij me die als handbagage mee mag in het vliegtuig, en natuurlijk ook kleine handtas. Ik heb verschillende rugzakken gehad, maar deze vind ik de fijnste.

Osprey Transporter 65

Ik probeer de rugzak niet vol te proppen maar neem natuurlijk toch stroopwafels, hagelslag en grillworst mee en natuurlijk cadeautjes voor de kleinkinderen!

Aangezien ik 10 km van het station woon ga ik er met de bus naartoe. Nergens hoef je voor de loophulp extra te betalen, net zo min als bijvoorbeeld voor een rollator. Het is eenvoudig om met m’n loophulp in de bus te komen. Ik stap, op aanraden van de chauffeurs achterin de bus in en kan daar inchecken en plaats nemen op de invalideplek. Het zit niet zo comfortabel als een bankje maar het is goed te doen. Op mijn station is een lift dus ik kan goed op de perrons komen. Ik zorg trouwens altijd voor voldoende tegoed op m’n (anonieme) ov chipkaart, dat voorkomt, bij mij, stress. Er zijn natuurlijk ook ander betaalmogelijkheden, maar zo doe ik het.

Soms ga ik met de auto, Seat Ibiza, naar het station.

De loophulp kán makkelijk opgevouwen worden, maar ik zet hem altijd in z’n geheel achter de voorstoelen. In wat minder grote auto’s en zelfs in een driedeurs auto gaat het prima.

Accepteren is een kunst

Het gebruiken van een loophulp is één, er blij mee zijn is een ander maar écht accepteren is een kunst apart. Ik vind de meerwaarde van een loophulp het vergroten van m’n actieradius maar ook het hierin zelfstandig blijven. Dit is voor mij ontzettend belangrijk! Daarom wilde ik ook absoluut m’n loopfiets gebruiken en geen gebruik maken van de op vliegvelden geboden “assistentie”- zeg rolstoel. Wat ik ook in de aanvraag zet, in veel gevallen komt men wéér met een rolstoel aan. Die communicatie kan wel wat beter.

Sinds een tijdje vlieg ik niet meer met Flybe omdat zij de route die ik gebruikte niet meer vliegen;nu vlieg ik met KLM. In mijn geval betekent dat, dat ik naar gate D ga en vandaar met een bus naar het vliegtuig. En in het kader van zelfstandigheid was dit dus ook nu mijn plan. KLM heeft het echter anders geregeld: ik kan, omdat ik “assistentie” heb aangevraagd, wel online inchecken maar ontvang geen boardingpass. Ik vraag geen assistente aan maar vraag om m’n loophulp mee te mogen nemen…De boardingpass moet ik dus halen bij de balie en daar doen ze een paars-rose label aan m’n loopfiets en dan kan ik weer door.

Als je goed ter been bent valt het niet op maar er zijn op Schiphol veel goede voorzieningen voor gehandicapten: veel liften en hulp waar nodig. En shoppen is op Schiphol ook geen probleem. Waar je aan moet wennen is dat je echt overal bekeken wordt, althans de loopfiets😁 en omdat de sticker aangeeft dat het een hulpmiddel is reageren mensen, áls ze iets zeggen, heel enthousiast! Of dat nu in Nederland is, in Engeland of Noorwegen. In Frankrijk en Engeland wordt vooral

” onopvallend” gekéken.

Bij de gate waarvandaan je wordt vervoerd met een bus is het voor minder validen zo geregeld dat ze met een schaarwagen naar het vliegtuig worden vervoerd. Het is even wennen en ik moest het even laten gebeuren, maar het is eigenlijk heel fijn!

Schaarwagen

Je rijdt een liftje op en komt in een wagen die naar het vliegtuig rijdt, dan “schaart” de cabine omhoog naar de achteringang en kun je zo het vliegtuig in. Het fijne is bovendien dat je als eerste in het vliegtuig zit😊 en voor de loopfiets wordt gezorgd! Super fijn!